Wat doet Ayahuasca? 

Van een overweldigende ervaring naar eeuwenoude antwoorden

Welkom in mijn wereld. Hier ontdek je meer over mijn reis, wat mijn schrijven inspireert, en de persoonlijke passies die mij vormen.

Jaren geleden, in 2017, tijdens een Ayahuasca-ervaring samen met mijn broer, veranderde mijn kijk op het leven voorgoed

Ik lag in een ruime kring van deelnemers, ieder op een zacht matrasje, terwijl begeleiders in witte shirts rustig door de ruimte heen en weer liepen. De ruimte voelde warm en gedragen. Om mij heen klonken zachte, fluisterende stemmen. De geur van Ayahuasca hing zwaar in de lucht: aards en diep, als een mengeling van vochtige aarde, oude boomschors, bittere kruiden en nat hout dat net begint te gisten. Het was een vreemde geur, maar tegelijkertijd voelde er iets oerouds en vertrouwd aan.

Rondom mij klonk voortdurend muziek. Stemmen, fluiten, muzieknummers en klanken dreven door de ruimte alsof ze zelf ademhaalden. Iedere melodie leek mij verder naar binnen te trekken. Maar pas toen ik mij volledig overgaf en ophield met vechten tegen wat ik voelde, begon het besef van eenheid werkelijk door te breken.

De eerste momenten waren intens. Overweldigend zelfs. Golven van paniek trokken door mij heen, alsof mijn oude zelf zich wanhopig ergens aan probeerde vast te grijpen. Toch voelde ik onder die storm iets anders: iets zachts, iets liefdevols en tegelijkertijd onwrikbaar.

Terwijl ik daar lag, met mijn broer, voelde ik hoe de planten hun lagen van wijsheid langzaam maar onvermijdelijk voor mij ontvouwden. Iedere klank, iedere beweging, ieder mens in de kring, iedere ademtocht, iedere melodie en ieder levend wezen leek onderdeel te zijn van één en hetzelfde geheel. Het gevoel van verbondenheid met alles en iedereen werd steeds sterker. Het was zo groot dat mijn verstand het nauwelijks kon bevatten.

Maar het ging nog verder

Het leek alsof ik iedereen daar was. Ik lag niet alleen naast de andere deelnemers; op een onbeschrijfelijke manier voelde ik alsof ik tegelijkertijd ieder van hen was. Wanneer iemand werd geconfronteerd met verdriet, pijn of diep weggestopte traumatische ervaringen, voelde ik die emoties alsof ze ook door mij heen trokken. Alsof ik in hen was. Alsof zij in mij waren. Alsof de grens tussen ons eenvoudigweg niet meer bestond.

Ik was niet alleen mezelf.

Ik was mijn broer, die ook daar aanwezig was. Ik was mijn familieleden, hoewel zij niet in die ruimte waren. En ik was zelfs de mensen die mij tijdens de ceremonie begeleidden.

Ik keek in de ogen van een begeleider die mij probeerde te kalmeren en kreeg een vreemd, bijna onbeschrijfelijk gevoel. Het was alsof ik recht in een spiegel keek. Ik zag een ander mens, maar tegelijkertijd zag ik mezelf. En ergens in die blik voelde het alsof ik naar God keek en God tegelijkertijd naar mij terugkeek. Niet als twee afzonderlijke wezens, maar als één bewustzijn dat zichzelf door twee paar ogen aanschouwde.

Zelfs de muziek was niet langer iets dat alleen om mij heen klonk. Ze leek te leven. De klanken voelden liefdevol en bezield, alsof iedere toon een eigen aanwezigheid droeg. Het was alsof ik de trillingen zelf was, alsof ik de frequenties was waarin de muziek door de ruimte bewoog. Ik luisterde niet meer alleen naar de muziek. Op een vreemde en overweldigende manier voelde het alsof ik tegelijkertijd de muziek zélf was.

Het gevoel werd zo intens dat er op dat moment maar één bewustzijn leek te bestaan

Er was in essentie niemand anders dan ik — niet mijn gewone, persoonlijke ik, maar iets wat daar ver bovenuit leek te reiken. Iets waarin al die afzonderlijke mensen, emoties, geluiden en ervaringen samenkwamen. Alsof al die verschillende gezichten slechts vensters waren waardoor hetzelfde bewustzijn naar zichzelf keek.

Het was overdonderend. Te groot om onmiddellijk te begrijpen. Mijn verstand kon er nauwelijks woorden aan geven.

Pas maanden later begon de ervaring langzaam in mij te bezinken. Juist omdat ik destijds geen idee had dat zo'n ervaring van eenheid überhaupt bekend was, en ook niet wist dat anderen iets soortgelijks hadden ervaren of erover hadden geschreven, bleef ik er aanvankelijk stil over.

Uit schaamte. Maar ook uit verwarring.

Het voelde zo onbekend en zo vreemd dat ik het nauwelijks durfde te delen. Ik wist alleen wat ik zelf had ervaren: dat voor een moment de grenzen tussen mij en de wereld, tussen mij en anderen, tussen degene die keek en datgene waarnaar werd gekeken, volledig leken te verdwijnen.

Alsof er uiteindelijk maar één was.

Eén bewustzijn.

Sindsdien is dat gevoel, dat besef dat ik en alles om mij heen één waren, regelmatig teruggekeerd. Soms zacht, soms krachtig, maar door de jaren heen steeds helderder en intenser.

En zonder dat ik het toen kon weten, zou die ene ervaring niet alleen mijn kijk op het bestaan veranderen, maar ook de nieuwsgierigheid aanwakkeren die mij uiteindelijk naar woorden, verhalen en mijn eigen zoektocht naar betekenis zou leiden.

Een reis naar eenheid

Wat mij misschien nog wel het meest fascineerde, was wat ik pas ná mijn ervaring ontdekte. Ik had geen voorkennis over het fenomeen dat ik zo diep en letterlijk had ervaren: het gevoel dat er in essentie maar één bewustzijn is, waarin alles en iedereen samenkomt.

Toen ik later begon te zoeken, ontdekte ik tot mijn verbazing dat dergelijke ervaringen en inzichten al eeuwenlang in verschillende tradities worden beschreven. In mijn zoektocht kwam ik onder meer uit bij de oude Egyptische mythologie, waar kennis over deze eenheid volgens de bronnen die ik bestudeerde verbonden was aan de hoogste ingewijden, onder wie de farao. Deze kennis zou niet bedoeld zijn geweest voor de gewone burger en werd juist als iets voor de ingewijden bewaard, mede vanuit het idee dat mensen zonder de juiste voorbereiding of rijpheid er niet goed mee om zouden kunnen gaan.

Ik ontdekte vergelijkbare ideeën binnen de Kabbalah, een eeuwenoude, mystieke stroming binnen het jodendom waar deze kennis eveneens lange tijd als esoterisch en geheim werd beschouwd en niet zomaar voor iedereen toegankelijk was, vanuit een vergelijkbare gedachte dat zulke diepgaande kennis niet zonder meer aan iedereen kon worden toevertrouwd.

Ook binnen het Gnosticisme kwam ik inzichten tegen die aan mijn ervaring raakten. Gnostici werden vanwege hun overtuigingen vervolgd en gedood, waardoor veel van deze ideeën door de geschiedenis heen verborgen, onderdrukt of moeilijk toegankelijk zijn geweest.

Maar ook in het Hindoeïsme vond ik woorden die mij diep raakten. In de Upanishads, de Bhagavad Gita en andere oude geschriften ontdekte ik beschrijvingen die resoneerden met wat ik zelf had ervaren. De woorden die aan Krishna worden toegeschreven: "er is niemand anders dan ik" raakten aan precies datgene wat ik tijdens mijn ervaring zo overweldigend had gevoeld. Ook binnen het Boeddhisme vond ik inzichten die mijn nieuwsgierigheid verder verdiepten.

Het bijzondere was voor mij niet dat ik achteraf een verklaring voor mijn ervaring vond. Het was juist dat ik eerst iets diep vanbinnen had ervaren, zonder te weten dat het überhaupt al door anderen was beschreven, en pas daarna ontdekte dat vergelijkbare inzichten eeuwenlang terugkeerden in oude tradities.

Dat besef wekte een nieuwsgierigheid in mij die sindsdien nooit meer is verdwenen

Een verlangen om te blijven onderzoeken, te lezen, te vergelijken, te voelen en mezelf steeds opnieuw af te vragen wat er onder de oppervlakte van het leven verborgen ligt. Het wekte een nieuwsgierigheid in mij die sindsdien nooit meer is verdwenen. 

Die reis heeft mijn schrijven diep geïnspireerd.

De zaden van inspiratie

Mijn schrijven ontstaat uit geleefde ervaringen, en een zoektocht naar betekenis.

De diepe ervaring van eenheid en één bewustzijn tijdens mijn Ayahuasca-reis in 2017 werd een belangrijk keerpunt in de manier waarop ik naar het leven kijk. Wat begon als een ervaring die ik nauwelijks kon begrijpen, groeide langzaam uit tot een nieuwsgierigheid die mij steeds verder liet zoeken.

Psychologie, filosofie, spiritualiteit, bewustzijn, zelfrealisatie, mythologie, oude wijsheid, menselijk gedrag, relaties en de mysteries van het bestaan blijven mij fascineren.

Ook persoonlijke ervaringen, emoties, worstelingen, vragen en momenten van verwondering kunnen een zaadje worden waaruit een verhaal groeit.

Soms begint alles met één eenvoudige vraag:

Wat als we hier anders naar kijken?

Wat kan lijden ons leren?

Hoe kunnen we elkaar beter begrijpen?

Wat betekent het om jezelf werkelijk te kennen?

Het zijn vragen waarop ik niet altijd meteen een antwoord heb. Misschien hoeft dat ook niet.

Soms is het stellen van de juiste vraag al het begin van een reis.

Die vragen vormen de basis van zowel mijn fictieve verhalen, waarin diepere boodschappen kunnen worden verweven in fantasierijke werelden, als mijn persoonlijke geschriften en opiniestukken, waarin ik ideeën en ervaringen directer onderzoek.

En misschien is dat uiteindelijk wat mij het meest inspireert: blijven kijken, blijven voelen, blijven vragen en blijven leren, zonder ooit te vergeten dat ik zelf ook nog onderweg ben.

Nog altijd onderweg

Soms voelt het alsof ik, door de woorden die ik hier schrijf of de inzichten die ik deel, iets zou moeten belichamen, maar ik ben ook maar een leerling.

Niet beter, niet wijzer, niet verlicht, geen leermeester die boven iets of iemand staat. Ik ben gewoon een kwetsbare, nieuwsgierige ziel. Soms onzeker, soms koppig, soms bang, verlangend naar rust, naar bevestiging, naar vrede, naar liefde, naar een plek waar alles even stil valt en je gewoon mag zijn.

Ik draag mijn eigen schaduwen met me mee. Oude angsten die soms onverwacht weer opduiken. Tekortkomingen waar ik tegenaan loop. Blinde vlekken die ik soms pas zie wanneer ik zelf struikel. Er zijn wonden in mij die ooit diep hebben gesneden en waarvan sommige sporen nog altijd voelbaar zijn.

Juist die sporen hebben mij mede op dit pad gebracht.

En door al die jaren van vallen en opstaan heb ik geleerd: wijsheid woont niet alleen in de mensen die we op een voetstuk plaatsen.

Soms komt ze van iemand die nog wankelt. Van iemand die zichzelf nog helemaal niet begrijpt. Soms zelfs van iemand van wie je nooit had gedacht iets te kunnen leren.

Ook de mensen die wij bewonderen – spirituele leraren, denkers en mensen die ogenschijnlijk ‘verlicht’ zijn, blijven mensen. Ook zij hebben bewuste en onbewuste blinde vlekken, restjes onwetendheid, onzekerheden en tekortkomingen. Ook zij kunnen nog leren. Ook van ons.

Niemand is vrij van schaduw.

Voorbij het geschreven woord

Mijn naam is Frank en ik woon in Nederland. Naast schrijven houd ik van wandelen in de natuur, koffie drinken, nadenken en het leven vanuit een filosofische en introspectieve blik bekijken. Ik ben rustig, introvert en nieuwsgierig en vind vaak inspiratie in afzondering, de natuur en het simpelweg observeren van de wereld.

Jarenlang ben ik onzeker geweest over mijn vorm van autisme. ASS brengt bij mij onder andere overprikkeling met zich mee, terwijl ook sociale angst mij door de jaren heen veel energie heeft gekost. Tegelijkertijd heeft autisme mij iets gegeven wat ik juist waardevol vind: een sterker ontwikkelde patronenherkenning.

Bij autisme kan informatie anders worden verwerkt, waarbij de waarneming bij veel mensen sterker gericht kan zijn op details en minder relevante informatie minder vanzelfsprekend wordt weggefilterd. Dat kan vermoeiend zijn, omdat er veel tegelijk binnenkomt, maar het kan er ook voor zorgen dat subtiele informatie snel wordt opgemerkt en verbanden eerder zichtbaar worden. Onderzoek beschrijft verschillen in perceptuele verwerking en een sterkere voorkeur voor detailgerichte verwerking bij een deel van de mensen met autisme. 

Bij mij lijkt die patronenherkenning zich onder andere sterker te uiten in het herkennen van terugkerende symboliek, patronen en overeenkomsten in teksten uit duizenden jaren oude geschriften, mythologie en mystieke tradities. Juist die verbanden blijven mij fascineren en wekken steeds nieuwe vragen en ontdekkingen op.

Bij autisme kunnen interesses zich sterk verdiepen en kan de aandacht zich langdurig en intensief op een bepaald onderwerp richten. Die sterkere focus, vaak omschreven als hyperfocus, kan niet alleen veel energie kosten, maar ook leiden tot een verdieping van kennis. 

Bij mij komen die nieuwsgierigheid, selectievere interesses en sterkere focus vooral samen in mijn zoektocht naar bewustzijn, spiritualiteit, filosofie, zelfkennis, persoonlijke groei en de menselijke natuur.

In de toekomst hoop ik via mijn webshop fysieke edities van mijn boeken en verhalen aan te bieden, naast merchandise. Ook wil ik een deel van de opbrengsten van fysieke boeken en verhalen gebruiken om verschillende goede doelen te ondersteunen.

Dat is voor mij uiteindelijk waar het om draait: blijven ontdekken, blijven groeien en iets maken dat verder reikt dan alleen de woorden op een pagina.